Belofte maakt schuld

Een van de grootste teleurstellingen van mijn kindertijd. Dat mijn ouders mij en ons vanalles beloofden en dat het er nooit van kwam. Elke vakantie zouden we naar een pretpark gaan. Dat beloof ik jullie. We zijn nooit geweest.
Een van de grootste teleurstellingen van mijn volwassen leven. Dat ik mezelf beloftes doe en dat ik me er niet aan hou. Ik beloof dat ik aardig ga zijn voor mezelf. Vanaf nu echt, heel mild. Na een paar uur ben ik het vergeten en gesel ik mezelf in de grofste bewoordingen. Ik ga minder eten, minder snoepen. Een voornemen om positief te zijn over anderen. Blijft een voornemen.
Zoals ik ontgoocheld was in mijn ouders. Zo ben ik ontgoocheld in mezelf.
Elke belofte draagt de hoop van ‘het gemak’ in zich. Als ik de belofte maar met een zekere stelligheid en plechtigheid uitspreek, dan zal het ook wel makkelijk gaan om het te realiseren.
Maar de belofte blijft vaak hol, broos en breekbaar. Elke belofte die dode letter blijkt, manifesteert zich achteraf als iets frontaal lelijks. De confrontatie met de zwakheid van het eigen wezen. De hoop wordt ingehaald door de mislukking.
Maar er is hoop. Je mag iedere dag opnieuw proberen. Elke dag start je met de hoop dat het vandaag gaat lukken. Vandaag echt. De speeltijd is over. De bel is gegaan. Dit is het echte leven.

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

De Zuurpruim

Zo liep ik een 12 dagen geleden door de stad.
Peinzend, een slechte nacht achter de rug, lang takenlijstje af te werken. Vakantie ten einde en nieuw schooljaar in aantocht.
Ik liep de hoek om. Ik zette er flink de pas in. Voor de tweede keer die dag richting supermarkt.
Een onbekende vrouw van middelbare leeftijd laat een smalle doorgang. Ik ‘moffel’ me tussen haar en de muur. Ze werpt me een goedemorgen toe. Ik zeg niets terug. ‘Zuurpruim’, roept ze me achterna.
Ze had gelijk. Ik trok waarschijnlijk het gezicht van een zuurpruim. Ernstig en met de mondhoeken naar beneden. Wellicht mijn natuurlijke gelaatsuitdrukking. De drukte van de dag en de vroege ochtend legden daar nog een laagje bovenop. Ik geeft het toe.
Nu geef ik mezelf nogal graag de schuld. De hand in eigen boezem steken is me niet zo vreemd.
De uren daarna hield het me bezig. Waar lag de waarheid in dit geval.
Iedereen heeft recht op een slechte dag. Ik dus ook. Ik voelde me ook aangetast in een ander recht. Het recht om niet te reageren op een spontane actie van een ander mens. Ik kende de vrouw niet. Haar goedemorgen klonk uitdagend.
Ik mag me terugtrekken in de cocon van mijn eigen gedachten. Haar conclusie dat ik een zuurpruim was, is een interpretatie van harentwege over mij. Ongevraagd. Hier had ik jandorie niet om gevraagd. Iemand zomaar zuurpruim noemen is evengoed een uiting van negativiteit als het niet beantwoorden van een goedendag.
Na 12 dagen zit het nog in mijn systeem. Zonde.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Het toeval beheersen.

“Life is not orderly. No matter how we try to make it so, right in the middle of it we die, lose a leg, fall in love, or drop a jar of applesauce.”
― Natalie Goldberg

Het leven is fragiel. Bleek deze week maar weer eens. Een ouder in het ziekenhuis zo’n 1000 kilometer naar het Oosten. Dat is schrikken. Het zijden draadje van zijn leven. Maar ook mijn hart heftig kloppend.
Je wil behouden wat is. De kramp schiet erin.
Van een ander niveau. Het werk. Ook daar. Embrace change. Echt niet. Neem je eigen carriere in de hand. Nou moe, hoe moet dat. De kramp schiet erin.
Geloof je in tarot en engelenkaarten. Ik niet. Maar ergens die twijfel. Wat zou het mooi zijn als het toch waar was. Als die mooie kaart nu toch eens de toekomst sprak. Geloof je in een makkelijk leven. Nee, maar wat zou het leuk zijn als die volgende uitdaging gewoon eens vanzelf uit zichzelf zomaar op eigen kracht, op mijn deur kwam kloppen.
Ik las onlangs een artikel tegen een passievol leven. Passie en je passie najagen. Daar bestaan tig boeken over, meerdere TED talks, inspirerende quotes of facebook. Maar ach … schreef de columnist. Is het niet de realiteit dat enkel een handjevol mensen echt hun passie leven kunnen. Misschien moet je daar wel rijk geboren, uitzonderlijk getalenteerd en keihard werkend voor zijn. Heelder volksstammen blijven ongelukkig achter. Zij hebben de eindmeet van een passievol leven niet gehaald.
Ander optie. Een leven met een glimlach. Een leven dat je gelukkig maakt. Beeld het je in. Je ziet jezelf fluitend door de kantoorgang lopen. Ah nee, je huppelt en bent haast gewichtloos. En nee, dit is geen shot van jij die zich na een saaie werkdag naar huis rept. Je fluit en lacht omdat je het leuk vindt wat je doet. Omdat het jou erkenning en vreugde geeft. En jouw lach toverde een lach op het gezicht van een ander.
Zou mooi zijn. Uit zo een droom ontwaak je met een glimlach.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Roos

Iets roos.

Schrijfopdracht via twitter van Geertje Couwenbergh (@TheKinkyBuddhst). Write about a pink object which you see.

Zo grappig. Ik zit in mijn kantoortje op mijn werk. Blijkt dat er in mijn kantoortje heel weinig roos te bespeuren is. Het enige roos is te vinden op de kindertekeningen en prullaria van dochter Klara. Een deel van mijn prikbord, moet je weten, is gereserveerd voor Klara. Als een schrijn. Niet dat ze het rijk van de levenden verlaten heeft. Ze is er nog, springlevend en aandacht eisend. Haar stuk prikbord is voor mij als een memento mori. Een herinnering aan het echte leven. Het leven buiten deze kantoormuren. Het leven dat er toe doet en waar je het voor doet (het werken dan).

Roos staat ergens voor. Roos als in springlevend, jong , jeugdig, naief en kinderachtig. Roos heeft ook iets over-the-top’s. Moest roos geen modekleur zijn voor Spring/Summer 2013, niemand zou het dragen wegens te zeer geassocieerd met baby-doll flauw.

Het roos dat in het oog springt is het roos op een foto. Klara op haar verjaardagsfeestje. De camera heeft op haar ingezoomd. Een ware hoogdag. Kroon op het hoofd. Een door oma gemaakte glitterkroon met een sierlijke dikke 7. Armen in de lucht, juichend. De kledij van het kind is oranje, de kroon hemelsblauw. Het tafellaken is roos. Het is van roos princessenplastic. Ook roze bekers en roze strikken aan de stoel. Roos als feestkleur.

Voor meer roos in de kantooromgeving !

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Altijd maar weer die cultuur.

Het beweegt in mijn organisatie. Eindelijk. Want het was al jaren dobberen op een rustig vijvertje. Af en toe een prikje van het hoofdkwartier. Af en toe een dreiging vanuit ‘Europa’. Maar ach, het zou wel allemaal niet zo een vaart lopen.
Maar plots was er een nieuwe kapitein. Eentje die de tanker eens grondig inspecteerde. Daar had hij ervaring mee. En hij zag dat er hier en daar een mankementje was. Misschien vooral in de stuurcabine. Maar de motor draaide nog. Dus het zou wel allemaal niet zo een vaart lopen.
Maar de nieuwe directeur zag het anders. We moeten klaar zijn voor de toekomst, sprak hij. De vijand staat aan de deur. En kijk iedereen juicht. Ca bouge. En het doet deugt.
Ondertussen zijn we enkele maanden verder. Het juichen is overgegaan. Wat je hoort is af en toe een luide kreet en veel gefluister aan het koffiemachien of in een kantoortje met de deur toe.
Ook bij mij is er iets veranderd. De aanvankelijke euforie heeft plaats gemaakt voor scepsis. Ik ben verloren en zoek het geschreven woord op. Boeken van wijze vrouwen en mannen die over verandering, paradigma’s, dromen en daden schrijven.
When strategy en culture collide, culture wins.
We hebben een nieuwe strategie. Maar als die moet gedragen worden door de oude cultuur en uitgedragen door de dezelfde togadragers. Wie wint er dan ?
Waar ik niet mee wil zeggen dat we niet aan cultuurverandering doen. Wat dagelijks duidelijk wordt is dat het traag gaat. Heel traag. Kan iemand me vertellen hoe je cultuurverandering kan doen versnellen ?
De tijd van de analyse heeft lang geduurd. Laat ons even overhellen naar doen. Ik snak ernaar.
Dan maar even een blogje doen.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Het moment dat juist aanvoelt.

Toen klopte alles. Toen ik op mijn terras zat met een heerlijk boek. Zicht op de tuin. Heerlijke zomeravond. Heerlijk gevoel. Ja echt alles klopte. Want de dag was al heerlijk geweest en dit moment voelde zo puur en perfect. Vooral omdat ik zo een ongelooflijke innerlijke rust voelde. Binnen rustig en buiten rustig.

Waarom moest er niets op dat moment. Zo een ongewoon gevoel voor mij. Iets om te onderzoeken. Omdat alles er al was. Tevreden over mezelf, het geleverde werk van die dag, rustig samen geweest met dochter. Even content met de kleine dingen des levens.

Op dat moment moest er even niets meer en ik was tevreden. Even niet dat eeuwige moeten annex schuldgevoel.

Tijd om het moeten te herdefiniëren. Niet in functie van succes maar in functie van mijn eigen doel in het leven. Daar op mijn terras benijdde ik ze even niet. De vrouwen en mannen met succes en gevulde carrière. Ik genoot van het niets doen en van niets moeten op mijn terras met zicht op de tuin en op de achtergrond een vrolijke dochter. Maar moet dat niet zijn. Ik ga mijn doel in het leven herdefiniëren, dat heb ik nu beslist. Nu na het schrijven over dat gelukkige moment.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Van actie naar visie

Dit is wellicht een modeverschijnsel. Bij het afsluiten van een training vraagt een trainer tegenwoordig vaak : “Zeg eens, beste deelnemer, welk woord zou je gebruiken om deze dag te beschrijven. Een enkel woord.” Niemand slaagt erin om met een enkel woord op de proppen te komen. Vaak is het eerder een monoloog, vooral vanwege zij die door een aspect van de materie in het hart geraakt zijn.

Om dag 2 van ons lerend netwerk strategisch VTO te beschrijven, een woord en dan een monoloog. Ook een uit het hart.

Warmbad. Een warm bad omdat het deugd doet om met professionele lotgenoten rond de tafel te zitten en over professionele kwesties te praten. We geven elkaar raad. De ‘raadkrijger’ heeft een aha-erlebnis en kan hiermee aan de slag. Ok we staan er niet alleen voor. We voelen ons gesteund voor een volgende stap.

Kan ik met de info van dag 2 aan de slag. Zeker. Mijn werkpunt. Om van al die losse flodders die ik lanceer – en echt ik doe mijn hartstikke best – om daar een geheel van te maken. De magische formule is visie. Wat is mijn visie voor het komende werkjaar, welke strategie ga ik kiezen en welke acties. 

Het viel me op dag 2 op, hoe goed ik ben in het raad geven over concrete acties. Zeggen hoe ik het gedaan heb. En dan kom ik wellicht ook belerend over. Sorry sorry. Maar mijn inbreng overlopend, moet ik tot de conclusie komen dat ik het niet heb gehad over mijn visie en strategie. Waarschijnlijk omdat die wel in mijn hoofd zit, maar nog niet leeft in de realiteit en nog niet concreet op papier staat. Werk aan de winkel dus.

Iemand vertelde me ooit hoe ze haar training plan opmaakte op 3 fronten. Operationeel, tactisch en strategisch, elk met hun eigen tijdsdimensie. Waarlijk dwingt je dat om het hier- en-nu van de concrete acties te overstijgen.

En dat brengt me op een tweede inzicht na dag 2. En vergeef me, nu wordt het misschien wat zweverig. Gelukkig zij de VTO verantwoordelijke met een CEO of een HR directeur (lid van het directie comité) die strategische organisatieontwikkeling op de kaart wil zetten en het steunt. Als je die niet hebt, dan is het soms een gevecht.

Ik merk het ook aan mezelf. Soms geloof ik in de strategische waarde van opleiding en ontwikkeling. En soms ook niet. De weerstand en de kritiek die je krijgt is vaak groot en dan is het moeilijk om in je product/dienst te geloven. Vooral in tijden waarin budgetten voor ‘ zaken die er minder toe doen’  geschrapt worden. Het lot van het trainingsbudget. Zo ook de pijnlijke vraag ‘Wat doe je daar eigenlijk in de cel VTO ? Kan toch niet zo moeilijk zijn om een cursuske te organiseren’.

Maar ik geloof er wel in, hoe we met opleiding en ontwikkeling kunnen bijdragen tot het verbeteren van het werkklimaat van de werknemer.

En dan komen er dingen op je pad die je sterken in je geloof. Een paar dagen geleden werd ik van mijn sokken geblazen door 2 presentaties. De eerste : een presentatie van Frank Van Massenhove die het nieuwe werken geïntroduceerd heeft bij het FOD sociale zekerheid. Je vindt vast wat info op het wereldwijdeweb of op slideshare.net. De tweede : een TED talk van Rob Chapman over people centric leadership. http://www.youtube.com/watch?v=njn-lIEv1LU Ga dat echt zien.

Met VTO kunnen we bijdragen tot het creëren van een nieuwe of betere cultuur. En daar blijf ik in geloven. Voila ik heb al een deel van mijn visie, niet ? Ik ga er nu verder aan werken. Ga die een beetje minder wollig maken. Of is het juist vanuit de passie en emotie dat een visie moet groeien en wordt een visie zielloos als je de passie eruit snijdt ?

Posted in Uncategorized | Leave a comment

I was intrigued by the HR blog on the Vlerick site.

http://hrblog.vlerick.com/

Managing Performance : Retooling our people managers by Koen De Wettinck

Here a recap of my reply.

I find it very powerful that the academics dare to question the views they and their  academic colleagues have held for so many years and to put a question marks to the tools we have been advocating for so many years/decades.

I share the analysis of the present organisational context. By coincidence I discussed this yesterday at a networking event with HR colleagues and consultants. The question was : what is hot in training and development. Our conclusion : training people in collaborating across teams, for more flexibility so that they are prepared to take up new roles and tasks in line with any change in the business, getting people again in contact with their own talents – after the gap thinking installed by competency management.

In the blog reference is explicitly made to the first one. Collaborative leadership. It is clear that our fields of expertise have become so vast and therefore difficult to manage on our own. And at the same time there are so many links with other fields. To name one – which was addressed in a recent publication “the conversation company” by Steven Van Belleghem (http://www.slideshare.net/stevenvanbelleghem/the-conversation-company-11897580) – : the collaboration between HR and marketing in areas like employer branding, use of social media, etc.

As a result people managers do no longer manage ‘stable ‘ individuals who are uniquely allocated to their teams and their area of expertise. The assumptions on the role of the PM have changed in line with what you mention. I really like that part of the blog. 

How I see the shift in role of HR ? I think the new people manager does not need the ‘old’ HR managers. Namely the outsider who knows best how to manage people and who provides the manager with a set of tools and methods. The new people manager does not appreciate our ‘one size fits all products’.

They want advice and they will use the advice as they see fit. In my view our main advice for the people managers is to enter in a dialogue with their staff and not to check results, control behaviour and set objectives. But to discuss engagement and potential. We will no longer provide ‘the form to be filled in’. Just provide the framework and convince them that dialogue and coaching is the way forward. And let’s face it, this is not easy for managers bread in a culture of control and individualism. The era of ‘we’ has arrived.

I am still looking for the right word to describe our new potential role. Maybe something like the ‘organisation’s coach’. Were we do not offer solutions but enter in the dialogue with the business. What we bring in is especially the knowledge of the global trends and the translation of what this means for the organisation we are working in. Business brings in the business view. We bring in the people view. Together we see the full picture, see al the options and take the right decisions. The era of ‘we’ has arrived.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

VOV lerend netwerk

In mijn drang om me steeds verder te verdiepen in mijn passie – lees opleiding en ontwikkeling – heb ik me aangemeld voor een lerend netwerk. Nu al even een kanttekening : ik heb vele passies maar ik vrees dat mijn werk een heel grote is. Dus u bent gewaarschuwd, dit is een blog van een vakidioot.

Het lerende netwerk van de mijn dromen : Werk maken van strategisch VTO-beleid, kiezen voor doelgerichtheid. http://vov.be/nieuws/strategisch-vto-beleid/

Nou dat spreekt een resultaatgerichte doener als ik  wel aan. En dan begint het. Akkoord van de line manager : check. Budget geregeld : check. Inschrijvingsforumulier ingevuld : check. Akkoord van VOV voor deelname : check. Hoofdstuk gelezen : check. Afwezigheid op het werk geregeld : check. Routebeschrijving geprint : check.

Toch heel wat werk voor je effectief in een cursus stapt. Dan sta je even stil bij wat je zelf,  als organisator van trainingen en cursussen allerhande, vraagt van je deelnemers als voorbereiding.

En dan ben je plots weer deelnemer en niet de gentille organisatrice. Met de bijbehorende koudwatervrees. Gaan de andere deelnemers leuk zijn, gaat het niet te academisch zijn, niet te veel huiswerk, ga ik me niet te veel profileren in de groep, zal ik goed liggen in de groep, zal het ervaringsniveau van de deelnemers hetzelfde zijn als het mijne, zal ik niet te veel file hebben onderweg.

En natuurlijk viel het allemaal wel mee. Een 15-tal toffe professionals en een gedreven begeleiding. Als heel wat vragen en discussies op namiddag 1. Wat mij betreft zijn er zeker al enkele rode draden. We zijn stuk voor stuk zoekende naar een impactvol VTO-beleid. We zijn overtuigd van onze kerntaak en ons belang. Al is het soms moeilijk om de business hiervan te overtuigen en om de nodige aandacht, geld en ondersteuning te krijgen. Dat heet dan strategisch zijn,  veronderstel ik. Soms heb ik het gevoel dat we dezelfde strijd voeren als HR de voorbije decennia. Van een administratieve support naar een ondersteunende gesprekspartner die de belangen van mens en organisatie in balans brengt.

Onze blauwbloezen hebben ons goed begeleid op dag 1. Hannelore in elegant donkerblauw zorgde voor heldere objectieven en het kader. Natalie in hemelsblauw leerde ons kennismaken. Herman in stoer blauwgeruit sprintte als een ervaren ridder vooruit. 

En wij, wij wachtten nog even af. We gaven wat, we namen wat. Het was een leuk aperitiefhapje en het smaakt naar meer.

Benieuwd naar wat komen gaat, onderteken ik, Natalie Van Gorp

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Een nieuwe droom.

Het is altijd iets vreemds. De overgang van droom naar doen. Ik heb zoveel dromen. Realiseer er een paar – vooral de professionele. Maar de persoonlijke. Hoh maar.

Nou dat gaat veranderen.

We gaan er tegenaan. Een nieuwe droom een nieuwe blog.

Posted in Uncategorized | Leave a comment