Mijn ballon.

Het onderwerp was ‘engagement’. De managers zaten netjes in een U.
De blinde vlekken dwarrelden vrolijk door de ruimte. Nee, iedereen was hier ‘fully engaged’. Mederwerkers deden netjes wat hen opgedragen was. Gingen ze echt de ‘extra mile’, opperde iemand voorzichtig. De moedige had ook al andere verhalen gehoord. Mensen hadden het gevoel dat hen niets gevraagd werd en dat alles door de niveautjes boven hen beslist werd. Zo ging het toch altijd in een hierarschische organisatie waar de CC van command en control als een spook door de gangen dwaalt.
Druk druk druk werd er geroepen en we gaan hier nog eens over vergaderen.

Onze lichaamstaal pleegt het verraad als we niet eerlijk en authentiek zijn. De manager die het hoogste woord voerde zat onderuit gezakt. Hij deed zijn werkboek niet open want hij hoorde enkel clichés. Of hoorde hij enkel zijn eigen oorverdovend luide aannames.

En ondanks alles doen we ons werk nog graag want er is nog steeds een bodempje liefde voor de organisatie. Gaat de nieuwe generatie dit ook pikken. Gehoord worden, een bijdrage leveren, vrijheid. Dat zijn misschien wel de waarden van de jonge ponys die aan de poorten staan te trappelen. Of ze staan er helemaal niet want het gras is ergens anders veel groener.

We zien de blinde vlek en de bubble van de manager oude stijl. In welke bubble leven wij. Waar is de naald om mijn eigen ballon te doen spatten.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s