Zeker niet kopje onder gaan.

Rond Kerst zag ze het niet meer zitten. Was ze gecrasht. Zoals een wagen tegen een boom. Een F1 bolide tegen hoge snelheid tegen een bocht rubber banden. Of was het zachtjes uitgaan als een kaars. Een kaars die al lang flikkerde en vocht tegen de warme was. Plots kopje onder ging.

Alles was bij elkaar gekomen. De zorgen, de stress van het werk, een trio kinderen met elk hun karakter en eisen. Een ex die op een berg geld zat maar niets deelde. De druk van de enige kostwinner te zijn. Job niet verliezen, blijven drijven. Niet kopje onder gaan. Zorgen, niet slapen, meer zorgen. Zussen die een fijn leven hadden en verre reizen maakten. Nooit de telefoon pakten en haar belden. Alles ging hen voor de wind. Alles aanpakken als koppel. De zorgen en de lusten delen.

Je had de indruk dat je er altijd alleen voor stond. De eenzaamheid woog zwaar. Alles alleen beslissen, dragen, plannen maken en uitvoeren. Een goed inkomen. Maar alles moest van dat ene salaris.

Ik zie je worsteling. Het is de worsteling van zo veel vrouwen. Veel verwachtingen, veel eisen. Veel moeten en alle ballen in de lucht houden. Je eigen pijn verbijten en de pijn van je kinderen erbij nemen. Oplossingen zoeken. Je in tweeën splitsen. Kilometers vreten om bij de ene zoon te zijn. En je daardoor de frustratie van de andere zoon op de hals halen. Je kleine prinsesje de hemel willen schenken. Maar de tijd is schaars en de baas veeleisend.

Beseft de maatschappij wel welke druk er soms op frêle schouders rust. Beseffen bedrijven hoe ze vrouwen die er alleen voor staan, de duimschroeven aanvijzen. De prestatiedruk in bedrijven. Work and no play. Je best doen is niet goed genoeg. Je bent niet meer van de jongsten. De volgen generatie staat de dringen. Met overuren bouw je geen krediet op, enkel de belofte om volgende keer nog meer hart en ziel te geven voor de gemoedsrust van de baas en zijn project.

We willen ademen en lachen. Maar de tranen staan ons in de ogen. Geef ons ademruimte en warme organisaties.

Je zag het rond Kerst niet meer zitten. Angst om te gaan slapen, laat opblijven. ´s Morgens de puf niet hebben om uit je bed te komen. Was dit het leven ? Was dit het leven waar je voor trachtte te overleven. Mijn adem stokte. Wat moest ik zeggen.

Blijf overeind lieve vriendin. Ik wens je de magie om het tij te keren. Maar je hebt zo veel slechte kaarten in je handen. Je bent moedig. Je zocht hulp. Maar de tegenstander is geducht.

Zo zoeken we elk onze uitweg uit de pijn en het verdriet. Ik het mijne, jij de jouwe. Even kruiste onze kwetsbaarheid. Verbondenheid kan de uitweg zijn. Hou vol.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Zeker niet kopje onder gaan.

  1. Carine neutjens says:

    Niet voor niets ‘vrouwendag’ deze week : let’s stick together!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s