Zeker niet kopje onder gaan.

Rond Kerst zag ze het niet meer zitten. Was ze gecrasht. Zoals een wagen tegen een boom. Een F1 bolide tegen hoge snelheid tegen een bocht rubber banden. Of was het zachtjes uitgaan als een kaars. Een kaars die al lang flikkerde en vocht tegen de warme was. Plots kopje onder ging.

Alles was bij elkaar gekomen. De zorgen, de stress van het werk, een trio kinderen met elk hun karakter en eisen. Een ex die op een berg geld zat maar niets deelde. De druk van de enige kostwinner te zijn. Job niet verliezen, blijven drijven. Niet kopje onder gaan. Zorgen, niet slapen, meer zorgen. Zussen die een fijn leven hadden en verre reizen maakten. Nooit de telefoon pakten en haar belden. Alles ging hen voor de wind. Alles aanpakken als koppel. De zorgen en de lusten delen.

Je had de indruk dat je er altijd alleen voor stond. De eenzaamheid woog zwaar. Alles alleen beslissen, dragen, plannen maken en uitvoeren. Een goed inkomen. Maar alles moest van dat ene salaris.

Ik zie je worsteling. Het is de worsteling van zo veel vrouwen. Veel verwachtingen, veel eisen. Veel moeten en alle ballen in de lucht houden. Je eigen pijn verbijten en de pijn van je kinderen erbij nemen. Oplossingen zoeken. Je in tweeën splitsen. Kilometers vreten om bij de ene zoon te zijn. En je daardoor de frustratie van de andere zoon op de hals halen. Je kleine prinsesje de hemel willen schenken. Maar de tijd is schaars en de baas veeleisend.

Beseft de maatschappij wel welke druk er soms op frêle schouders rust. Beseffen bedrijven hoe ze vrouwen die er alleen voor staan, de duimschroeven aanvijzen. De prestatiedruk in bedrijven. Work and no play. Je best doen is niet goed genoeg. Je bent niet meer van de jongsten. De volgen generatie staat de dringen. Met overuren bouw je geen krediet op, enkel de belofte om volgende keer nog meer hart en ziel te geven voor de gemoedsrust van de baas en zijn project.

We willen ademen en lachen. Maar de tranen staan ons in de ogen. Geef ons ademruimte en warme organisaties.

Je zag het rond Kerst niet meer zitten. Angst om te gaan slapen, laat opblijven. ´s Morgens de puf niet hebben om uit je bed te komen. Was dit het leven ? Was dit het leven waar je voor trachtte te overleven. Mijn adem stokte. Wat moest ik zeggen.

Blijf overeind lieve vriendin. Ik wens je de magie om het tij te keren. Maar je hebt zo veel slechte kaarten in je handen. Je bent moedig. Je zocht hulp. Maar de tegenstander is geducht.

Zo zoeken we elk onze uitweg uit de pijn en het verdriet. Ik het mijne, jij de jouwe. Even kruiste onze kwetsbaarheid. Verbondenheid kan de uitweg zijn. Hou vol.

Advertisements
Posted in Uncategorized | 1 Comment

Meer lezen ?

Mijn laatste blog is gepubliceerd op HRcommunity.be.

Je kan mijn bijdrage lezen als je de volgende link gebruikt.  http://www.hrcommunity.be/leiderschap/entry/boos

Heb je commentaar, dan mag je die altijd delen op HRcommunity.

Enjoy !

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Jouw talent, mijn talent.

The greatest wastes are unused talents and untried ideas.

Zo veel talent in de wereld. Zo veel talent om me heen. Maar ik ontmoet ook veel mensen die hun eigen talenten niet zien of niet kennen. Ze staren verward voor zich uit als antwoord op de vraag : “Wat is je grootste talent?”.

Marcus Buckingham toont ons wat aan de basis zou kunnen liggen van deze onkunde. In een gefilmd optreden (te bekijken op youtube), stelt hij een vraag aan ouders in een zaal. “Waar gaat jouw aandacht naartoe als je kind haar/zijn rapportkaart je onder de ogen schuift. “ Richt je je op de schitterende resultaten of op dat éne slecht punt. Zie je de A of focus je op de F ?

Mijn ouders focusten op de F. En de jouwe ?

En wat doe jij met je kind of medewerker ? Gaat je aandacht naar wat niet lukt of geef je een ‘high five’om het succes van het goede resultaat te onderstrepen ?

Omdat onze aandacht zo vaak gaat naar wat niet werkt of naar wat kapot is, zijn we vervreemd van onze talenten. We identificeren ons met onze zwaktes. We stoppen al onze energie in het werken aan onze minpuntjes. Die moeten van min naar plus. En dat kost energie, veel energie. Bovendien is het ook een pijnlijk proces. Je staart naar jezelf in de spiegel. Je ziet de bril die het gebrek aan gezichtsscherpte moet corrigeren. Je ziet niet de prachtige kijkers die zich achter de brilglazen. Het zijn net die ogen die de wereld in al zijn pracht tot zich te nemen.

Het is tijd om de positieve psychologie te omarmen. Het is tijd om te durven kijken naar wat wel werkt. Een mens straalt en behaalt zijn grootste successen als zij/hij werkt in haar/zijn talent.

Met groepen werk ik vaak rond het ‘versterken van je talent’. Deelnemers verwachten heel wat van zo een training. Liefst kregen ze nog voor de lunch het instant antwoord op hun vraag “Zeg me wat mijn talenten zijn.” Ze krijgen iets anders : een dag zwoegen en zoeken. En hoeveel blijdschap zit er niet in het zoeken… Heel schoon is de school van het leren.

Het wordt een dag van herontdekken van verloren gewaande talenten en van ontdekken van nieuw talenten. Van in dialoog gaan met jezelf en met de ander : vrienden, collega’s, partners en ex-partners, kinderen, managers, …

Het is altijd een leuke als ik vraag aan de deelnemers om iemand te contacteren en slecht 1 vraag te stellen “Wat is mijn grootste talent”. Een schoon geschenk wordt dan gegeven. En vaak zijn het meerdere geschenken. Vaak kan de gesprekspartner zich niet beperken tot het opnoemen van 1 talent, maar wordt het een hele waslijst. Wat de ander zo speciaal maakt voor jou is vaak niet in één woord te vatten. Zo eenvoudig tover je dus een lach op een gezicht. Geen blijer mens dan een mens die een compliment krijgt.

Maar plots kan ook de twijfel opsteken. Bij al dat blije hoor je een innerlijk stemmetje dat je erop wijst dat je toch beter niet naast je schoenen gaat lopen. Zo perfect ben je nu ook weer niet.

Het zal de kunst zijn om die innerlijke stem te erkennen als een saboteur. Je hebt saboteurs in alle maten en kleuren. Je hebt saboteurs die perfectie eisen. Voor minder doen ze het niet. Er zijn saboteurs die je aanmanen om lekker onder het maaiveld te blijven. Het kon je kop wel eens kosten. Er is zelfs een saboteur die je altijd al een nietsnut vond. Dus heeft het toch geen zin om nog eens te proberen.

Niet elke stap die je zet in de richting van je talent zal succesvol zijn. Maar wie niet probeert verliest altijd.

Hier volgt een bekentenis. Een van mijn dromen is om meer te schrijven. Deze blog is mijn eerste stapje in die richting. Zo ook de schrijfcursus die ik volg. En de tweets die ik de vrije eter in stuur.

Elke stap op het pad van mijn talent geeft me energie. Energie om een nieuwe stap te zetten en om me ook op nieuwe en andere paden te wagen. Mijn saboteur waarschuwt me telkens voor de negatieve reacties die ik ga krijgen op een tweet, een blogpost en zeker later op mijn meer serieuse schrijfsels. Tot mijn verrassing valt het best mee. En bovendien is kritiek niet alijd allesvernietigend. Het scherpt de vechtlust aan.

Op naar de volgende strijd euh … uitdaging.

Het is mijn talent is om het beste te halen uit mensen. Ik weet zeker dat ik dat talent nog beter kan inzetten als ik eerst wat oefen op mezelf.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

Vervrouw je.

Verman je, euh vervrouw je,  zeg ik altijd tegen mijn dochter.  Ze weent om het minst. Ik kan er niet tegen.
Dat heeft ze van mij. Ik huil ook voor het minst.  Ik kan er niet tegen.
Vandaag vertelde een college me dat ze maar van een ding spijt had in haar leven. Dat ze te lang was blijven piekeren over zaken die haar waren aangedaan of die haar waren overkomen. Ze had recent een interne dialoog ontwikkeld. Ze gaat met zichzelf in gesprek over haar verdriet en pijn. Zo van : dag pijn, ben je er nog ? Heb je nog wat tijd nodig ? Hoe lang nog. Schiet een beetje op. Verdwijn.
Je mag droevig zijn, zelf heel droevig. Maar je dan ook weer snel herpakken en vooruit met de geit.
Ik draai al een poosje mee in dit professionele circus. Ben nu op een leeftijd gekomen dat ik ook advies mag geven.
Ik kom tot dezelfde conclusie als mijn dierbare collega. Ik zie het zo.
Het leven is een schouwtoneel, zei Bredero. Soms ben je een actrice in een slecht toneelstuk. Soms ben je een miscast. In het toneelstuk van een ander leer je veel. Je leert techniek, beheersing. Je leert buigzaam te zijn zonder te breken. Je leert te breken en snel de stukken weer te lijmen. Je leert moeilijke passages en blijft oefenen. Je loopt in de pas van de regisseur. 
Ondertussen schrijf je je eigen script. En word je een ster in je eigen verhaal.
En … niet vergeten te genieten van het applaus.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Vrolijk, vrolijker, vrolijkst.

You have to believe in happiness, or happiness never comes. ~ Douglas Malloch

Vrolijker worden hoe doe je dat ?
Voor het eerste stokt mijn pen. Makkelijk vergaat me het schrijven over piekeren en denken.
De beslissing is echter genomen. Dit bericht gaat lichtvoetig de deur uit en zal de wereld in dansen op rode schoentjes. Ik zucht. Helaas, driewerf helaas. Het gaat me niet af.

Vrolijk en gelukkig ben ik vaak. Maar uitbundig vrolijk en diepgelukkig, dat zelden. De aard van het beestje.

Maar vandaag ben ik gelukkig en maak ik plaats voor denken over gelukkig zijn. In een gelukkige state-of-mind is daar plaats voor.

Wat zou me gelukkiger maken ? Misschien meer nog meer van dit. Rust in het hart en het hoofd. De kunst om me te focussen op slecht één ding. In dit geval het schrijven. Je kan niet sneller gaan dan je pen. In een ander geval de tuin, een boek of krant. In een wereld van veel tegelijk, is slechts één ding doen een ware zegening.

Er even helemaal in duiken. Ik met mijn nooit aflatende adem, met een goed gevoel en omringd door mijn huis, mijn leven, mijn kunst, mijn schoonheid. Op de achtergrond het zoemen van de haard en de geur van een kaars. Voor me een tuin, half herfst, half lente al.

Straks komt het kind thuis vol vrolijke verhalen. Ook met een verhaal over schoolruzie en schoolverdriet. Dan komen de kunstvrienden en gaan we kunst kijken. Ik ga dat allemaal heel intens doen. Een ding me ne keer. Want ik weet dat dat me gelukkig maakt.

Is dit nu een vrolijke post ?

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Weerbericht.

Gelezen in het weerbericht in de krant : ‘Vandaag zijn er geen waarschuwingen.’ Alles normaal : wind, temperaturen, waterstand, UV index, luchtkwaliteit, geen pollenrisico. Gewoon weer. Weer gewoon.

 Storm in je hart. Onrust in je hoofd. Daarover geen weerbericht.

 Zou het niet gemakkelijk zijn ? Ik zet mijn piekeren even af. Ik hang het bordje uit : ‘Vandaag zijn er geen waarschuwingen.’ Vandaag pieker ik me niet suf. Ik ben geen donderwolk voor mijn omgeving. Geen negatieve storingen. Ik leef en beleef en ervaar vol overgave. Word niet platgeslagen door een donderslag bij heldere hemel. Ik denk om en laat los. Ik dein mee op de turbulenties. Ik verzet me niet.

 Ik kijk naar buiten en zie een indrukwekkend roze lucht. Ik weet het wel : dit is geen mirakel maar simpelweg wetenschappelijk te verklaren. Maar laat het even mijn mirakel zijn. Genieten en vergeten.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Vanuit het #hart.

Zie je vaak op twitter #durftevragen. Is op twitter zo makkelijk anoniem. Meestal ook vlot geretweet.

Dat retweeten geeft je een lekker gevoel. Lekker iemand helpen door een klik op het retweet icoontje. Grappig dat dit retweet icoontje er zo uitziet als het eruitziet. Geen zendend pijltje, maar twee pijltjes die een vicieus ommetje maken. Om dan weer op hetzelfde punt uit te komen. Je eigen gevend hart. Iets vertrekt en iets komt terug. Vandaar het lekker gevoel.

#durftevragen is een vraag om te ontvangen. Ontvangen lijkt bij velen moeilijker dan geven. Wat is het nobelst ? Geven of krijgen ?

De angel zit ‘m in het durven. Durf je te vragen ? Durf je je gedacht te zeggen ? Durf je om verduidelijking te vragen of knik je gedwee van #begrip bij zoveel gezwam ? Durf je voor jezelf op te komen ? Durf je op je werk te vragen om net dat te doen waar je verdomd goed in bent en wat je ook verdraaid graag zou doen ? Durf je te eisen dat ook jij een duidelijke rol mag spelen in het geheel ? Durf je te zeggen dat jij eerst was bij de bakker ? Durf je te zeggen dat je nu eenmaal de beste bent in dat domein en een compliment verdient ? Durf je te bespreken wat jij wil van de ander ? Durf je te zeggen wat jij nu echt wil ?

#durfhettezeggen. Niet omfloerst, verpakt, lief en aardig. Maar direct en recht uit je hart. Alleen dan word je gehoord en beluisterd. En wordt er ook met jouw mening rekening gehouden.

Tweets in eigen naam. Kort en bondig en direct. Bedien je in je dagelijkse leven ook van 140 direct en heldere lettertekens. Vanuit een goed en eerlijk #hart.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Tandenloze tijd

Ik sprak een wijze grijze dame met drie keer meer ervaring dan ik. Ik vroeg haar hoe je een cultuur in een organisatie verandert. Very carfully, zei ze traag.

Ik sprak mijn lieve jonge dochter. Ik vroeg haar wat ze in de vakantie wilde ondernemen. Een hele dag gezelschapspelletjes spelen met jou, antwoordde ze.

Ik sprak een beeldhouwer. Grijze wilde krullen, grote robuuste kop, verweerde handen. Hij vertelde me hoe de natuur er ontelbare jaren over doet om een klomp marmer te produceren. Hij aaide met zorg een gepolijste steen.

Ik zag een boom geveld door de wind. Verschillende decennia oud. Ruw, knoestig, verweerd. Gewurgd door jong en taai klimop.

Ik keek naar mezelf. Besefte dat ik ook vandaag met haastige spoed de nodige mails, werkstukken en voorstellen zou afwerken en afleveren. Ik wist dat ik de haast zou afwisselen met schuldgevoel over tentoongestelde luiheid, uitstelgedrag en gelanterfant.

Stress is de stoflong van onze tijd, schreef Paul Verhaeghe onlangs in De Standaard.

De natuur rijpt en groeit langzaam, bouwt zich laag per laag op.

Wij bouwen snel op en af, tellen minuut en uur, sleuren onze kinderen mee in de race, vullen ons leven met activiteiten. We onttrekken ons aan het leven en hullen ons in stilte om na te denken, te herbronnen en ons een toekomst te bedenken.

Blijkbaar zijn race en rust niet meer deel van een en hetzelfde leven. Maakt dat ons een ‘duaal’ persoon ?

Misschien mag 2014 ook zalig tot rust komen zijn. De creativiteit en ideeen laten opborrelen.

Posted in Uncategorized | 1 Comment

De brief

Lieve vriendin,

Vandaag zag ik je en ik vertelde je dat je er moe uit zag. Je stem was niet helder en je wandelde traag. Kan kloppen, zei je. Weinig geslapen vannacht. Gepiekerd. Nagedacht. Bovenal getwijfeld aan mezelf. Kan ik het, mag ik het. Ga ik de volgende uitdaging halen.

Een ander was beter, vertelde je. Je kijkt op naar die andere collega.

Ik voel de pijn goed. Ik ben er ook geweest. Veel gedwaald en veel getwijfeld. Dacht lang dat ik goed was, tot een ander me naar binnen liet kijken. Zo goed was ik dus niet bezig. Het pad was bochtig en vermoeiend.

Hoeveel schoner is het leven nu. Ik voel dat ik goed bezig ben. Vaak, nee niet altijd. Met volle vaart vooruit. Nu zoekend naar een nieuw doel en een nieuwe missie. Maar blijer dan toen.

Lieve vriendin, omarm jezelf. En doe het nu en niet morgen. Dan gaan je ogen blinken en gaat je prachtig haar nog meer glanzen. Dan loop je op gouden schoentjes de wijde wereld in. Je lacht en straalt en maakt je vrienden blij.

Ik heb nog verdriet, maar het is lichter. Wees niet bang voor een verdriet-loos leven.

Hé, nu hoor ik je lachen. Dat maakt me blij.   

Aside | Posted on by | Leave a comment

Belofte maakt schuld

Een van de grootste teleurstellingen van mijn kindertijd. Dat mijn ouders mij en ons vanalles beloofden en dat het er nooit van kwam. Elke vakantie zouden we naar een pretpark gaan. Dat beloof ik jullie. We zijn nooit geweest.
Een van de grootste teleurstellingen van mijn volwassen leven. Dat ik mezelf beloftes doe en dat ik me er niet aan hou. Ik beloof dat ik aardig ga zijn voor mezelf. Vanaf nu echt, heel mild. Na een paar uur ben ik het vergeten en gesel ik mezelf in de grofste bewoordingen. Ik ga minder eten, minder snoepen. Een voornemen om positief te zijn over anderen. Blijft een voornemen.
Zoals ik ontgoocheld was in mijn ouders. Zo ben ik ontgoocheld in mezelf.
Elke belofte draagt de hoop van ‘het gemak’ in zich. Als ik de belofte maar met een zekere stelligheid en plechtigheid uitspreek, dan zal het ook wel makkelijk gaan om het te realiseren.
Maar de belofte blijft vaak hol, broos en breekbaar. Elke belofte die dode letter blijkt, manifesteert zich achteraf als iets frontaal lelijks. De confrontatie met de zwakheid van het eigen wezen. De hoop wordt ingehaald door de mislukking.
Maar er is hoop. Je mag iedere dag opnieuw proberen. Elke dag start je met de hoop dat het vandaag gaat lukken. Vandaag echt. De speeltijd is over. De bel is gegaan. Dit is het echte leven.

Posted in Uncategorized | Leave a comment